Satır Arası

📍29 Ocak 2026 Hiçbir zararın dokunmadığı hâlde sana karşı çirkinleşen insanları tanıyacaksın. Çünkü hayatta bazı insanlar vardır; onlara tek bir kötülüğün dokunmamıştır ama yine de sana karşı sert, kırıcı ve hatta acımasız olurlar. Bu durum çoğu...

📍29 Ocak 2026 Hiçbir zararın dokunmadığı hâlde sana karşı çirkinleşen insanları tanıyacaksın. Çünkü hayatta bazı insanlar vardır; onlara tek bir kötülüğün dokunmamıştır ama yine de sana karşı sert, kırıcı ve hatta acımasız olurlar. Bu durum çoğu zaman insanın kafasını karıştırır: “Ben ne yaptım?” diye sorarsın. Oysa cevap sende değil, onların içindedir. Onlar, kendilerinde olmasını isteyip bir türlü olduramadıkları iyi şeyleri sende görmeyi hazmedemeyenlerdir. Başarını, duruşunu, kalbini, cesaretini ya da sessiz gücünü kendilerine ayna gibi tutan insanlardır. Sen bir şey yapmadan, sadece var olarak bile onları rahatsız edebilirsin. Çünkü sen, onların olmak isteyip olamadığı ihtimali temsil edersin. Bu insanlar çoğu zaman açık açık kıskançlıklarını söylemez. Bunun yerine küçümserler, alay ederler, laf sokarlar ya da seni suçlu hissettirmeye çalışırlar. İçlerinde büyüyen eksiklik duygusunu, sana çirkinleşerek bastırmaya çalışırlar. Çünkü kendileriyle yüzleşmek, seni incitmekten daha zordur. Asıl acı olan şudur: Bu çirkinlik sen ne kadar iyi olursan ol, değişmez. Daha sessiz olsan da, daha anlayışlı olsan da, daha az parlasan da… Çünkü mesele senin davranışların değil, onların içindeki eksikliktir. Senin ışığın onların karanlığını daha görünür kılar. İşte bu yüzden böyle insanları tanımak bir kırılma değil, bir uyanıştır. Herkese kendini anlatmak zorunda olmadığını öğrenirsin. Her çirkinliğin bir açıklaması, her açıklamanın da bir muhatabı olmadığını fark edersin. Ve en önemlisi, başkasının iç savaşı yüzünden kendini suçlamamayı öğrenirsin. Unutma: İnsanlar genelde seni değil, sende göremedikleri kendilerini incitir. Ve sen, başkasının eksikliğini tamamlamak zorunda değilsin

📍27 Ocak 2026 İnsan hayatında en çok yorulan şeylerden biri, anlam veremediği davranışlara bahane bulmaya çalışmaktır. Oysa gerçek çok daha basittir: Hiç kimse on saniye mesaj atamayacak kadar yoğun, beş dakika görüşemeyecek kadar meşgul,...

📍27 Ocak 2026 İnsan hayatında en çok yorulan şeylerden biri, anlam veremediği davranışlara bahane bulmaya çalışmaktır. Oysa gerçek çok daha basittir: Hiç kimse on saniye mesaj atamayacak kadar yoğun, beş dakika görüşemeyecek kadar meşgul, güzel bir çift sözü söyleyemeyecek kadar tükenmiş değildir. İsteyen insan bir yol bulur; istemeyen ise bahaneyi. Sevgi, zamanla ölçülmez ama zaman ister. İlgi, büyük jestlerde değil; küçük ama sürekli davranışlarda kendini belli eder. Bir mesaj, bir hâl hatır sorma, bir “aklımdasın” cümlesi… Bunlar lüks değil, isteyen herkesin yapabileceği şeylerdir. Bu yüzden ilgisizliği yoğunlukla açıklamak, sevgisizliği şartlara bağlamak, aslında gerçeği görmemek için kendimize söylediğimiz küçük yalanlardır. “Yoğunum” diyen birinin, sevdiği şeylere nasıl zaman ayırabildiğini görmek yeterlidir. Çünkü insan neyi önemsiyorsa ona mutlaka vakit ayırır. Gerçekten isteyen kişi, hissettirir. Bunu yüksek sesle söylemesine gerek yoktur; davranışları zaten konuşur. İstemeyen kişi ise susar, gecikir, eksiltir… Ve sonra buna bir sürü bahane ekler. Sevgisizlikte de ilgisizlikte de bahaneye inanmak, aslında karşımızdakini değil, kendimizi kandırmaktır. Çünkü içten içe biliriz: Bu böyle olmak zorunda değil. Ama kabullenmek zor gelir. O yüzden “belki yoğundur”, “belki şartlar zordur” deriz. Halbuki bazen gerçek şudur: O kişi istemiyordur. Ve bu, bizim değerimizle ilgili değil; onun tercihleriyle ilgilidir. İnsanın kendine yapabileceği en büyük iyilik, bahanelere değil davranışlara inanmasıdır. Çünkü sevgi açıklanmaz, yaşatılır. İlgi anlatılmaz, hissettirilir. Geri kalan her şey sadece kelimelerle oyalanmaktır. Ve evet, buna inanmak… Çoğu zaman kendini kandırmaktan başka bir şey değildir.

📍26 Ocak 2026 İçim; dilimden dökülmeyen kelimelerin tekrarına duruyor. İnsan bazen konuşmaz, anlatmaz, anlatamaz. Çünkü bazı kelimeler dile gelince eksilir; ağırlığını, anlamını, hatta gerçekliğini kaybeder. İçimizde birikenler, söylenmeyen...

📍26 Ocak 2026 İçim; dilimden dökülmeyen kelimelerin tekrarına duruyor. İnsan bazen konuşmaz, anlatmaz, anlatamaz. Çünkü bazı kelimeler dile gelince eksilir; ağırlığını, anlamını, hatta gerçekliğini kaybeder. İçimizde birikenler, söylenmeyen cümleler hâline gelir ve zamanla aynı düşüncelerin etrafında dönüp duran bir tekrar başlar. İşte o an, insanın içi yorulur. Söyleyemediklerini defalarca düşünmek, aynı sorularla baş başa kalmak, kalbi sessizce tüketir. Bu sessizlik bir suskunluk değil, bir bekleyiştir aslında. İnsan kendine bile itiraf edemediği duygularla bir yolculuğa çıkar. Bu yol, ne tam olarak karanlıktır ne de aydınlık. Arada bir yerdedir; umutla yorgunluk arasında, vazgeçmekle devam etmek arasında… Her adımda “Bir gün geçer mi?” sorusu yankılanır. Ama cevap gelmez. Çünkü bazı yolculuklar varış noktasından çok, insanın içinde bıraktığı izlerle anlam kazanır. “Bu yolculuk ne zaman bitecek?” sorusu, bitmesini istemekten çok, anlaşılma arzusudur. İnsan bazen sona ulaşmak değil, sadece yükünü biraz olsun hafifletmek ister. İçindekilerin duyulmasını, görülmesini… Belki de bu yüzden kelimeler dilde değil, içte çoğalır. Çünkü içimiz, anlatılmayanların en sadık tanığıdır. Ve belki de kabul etmek gerekir: Her yolculuk bitmez. Bazıları insanın bir parçası olur. Öğretir, değiştirir, olgunlaştırır. İçimizi susturan o tekrarlar, bir gün yerini sessiz bir kabullenişe bırakır. O zaman anlarız ki yol bitmemiştir ama biz artık aynı kişi değilizdir.

📍25 Aralık 2025 Hayat denen şey çok ciddiye alınacak kadar kısa, tamamen boş verilecek kadar da uzun. O yüzden ben genelde ortasında bir yerde duruyorum. Bazen hiçbir şeyi umursamıyormuş gibi yapıyorum, bazen de gecenin bir yarısı “Ben...

📍25 Aralık 2025 Hayat denen şey çok ciddiye alınacak kadar kısa, tamamen boş verilecek kadar da uzun. O yüzden ben genelde ortasında bir yerde duruyorum. Bazen hiçbir şeyi umursamıyormuş gibi yapıyorum, bazen de gecenin bir yarısı “Ben napıyorum?” diye tavana bakıyorum. Klasik.Herkesin bir planı var gibi. Beş yıllık hedefler, büyük hayaller, net kararlar… Benimkiler ise genelde “yarın bakarız” klasmanında. Ama bu plansızlık sandığınız gibi boşluk değil; sadece hayatı fazla kasmadan yaşama çabası. Çünkü çok düşünen insan erken yoruluyor.Günümüzde herkes bir şey olmaya çalışıyor. Ben bazen sadece kendim olmanın yeterli olduğunu düşünüyorum. Sürekli daha iyisi, daha fazlası derken elde olanı kaçırıyoruz. Bir kahkaha, saçma bir an, plansız bir mutluluk… Bunlar CV’ye yazılmıyor ama insanı ayakta tutuyor.Hayta olmak demek sorumsuz olmak değil aslında. Hayatı fazla ciddiye almadan, ama içten içe her şeyin farkında olarak yaşamak. Dünyayı kurtarmıyorum belki ama kendimi kaybetmemeye çalışıyorum. Bence bu da bir başarı.Sonuçta hayat, herkese aynı kurallarla gelmiyor. Benim tarzım biraz dağınık, biraz umursamaz ama gerçek. Ve evet, bazen hayta olmak, hayatta kalmanın en iyi yolu olabiliyor

📍23 Aralık 2025 Şarkılar bazen söyleyemediklerimizi söyler, bazen de hiç fark etmeden içimizi döker. Bir melodinin birkaç saniyesi bile insanı yıllar öncesine ışınlayabilir. Çünkü şarkılar sadece seslerden oluşmaz; anılardan, duygulardan ve...

📍23 Aralık 2025 Şarkılar bazen söyleyemediklerimizi söyler, bazen de hiç fark etmeden içimizi döker. Bir melodinin birkaç saniyesi bile insanı yıllar öncesine ışınlayabilir. Çünkü şarkılar sadece seslerden oluşmaz; anılardan, duygulardan ve yaşanmışlıklardan beslenir.İnsan mutlu olduğunda enerjik şarkılara sarılır, üzgünken ise slow listeler otomatik açılır. Aslında bu çok normal. Şarkılar ruh halimizin aynası gibidir. Bazen bir şarkıyı sevdiğimizi sanırız ama aslında sevdiğimiz şey o şarkıyla yaşadığımız histir. O yüzden “Bu şarkı bana çok şey hatırlatıyor” cümlesi asla boş değildir.Şarkılar aynı zamanda yalnız olmadığımızı hissettirir. Bir söz, bir melodi “Bunu yaşayan tek ben değilmişim” dedirtir. İşte o an şarkı, sadece bir müzik olmaktan çıkar; bir dosta dönüşür. Kimseye anlatamadığın şeyi bir şarkı senin yerine anlatır, hem de yargılamadan.Günümüzde şarkılar hayatımızın her anına eşlik ediyor: ders çalışırken, yürürken, gece düşüncelere dalarken… Hatta bazen bir şarkı, bir insanla özdeşleşiyor ve her çaldığında kalp mini bir trip atıyor. Ama olsun, bu da müziğin gücü.Sonuç olarak şarkılar, insan ruhunun sessiz çığlığıdır. Kelimelerin yetmediği yerde melodiler konuşur. Belki de bu yüzden bir şarkı bittiğinde “Bir daha açayım” deriz; çünkü bazı hisler tek dinlemeyle yetmez.

📍20 Ocak 2026 Bazı duygular vardır, anlatılmaz… Çünkü kelimeler onlara dar gelir. İçinde büyür, sessizleşir, ağırlaşır. İnsanın göğsünde bir yer edinir; ne tamamen acıdır ne de tam mutluluk. Daha çok, alışılmış bir yalnızlık gibidir. Seni...

📍20 Ocak 2026 Bazı duygular vardır, anlatılmaz… Çünkü kelimeler onlara dar gelir. İçinde büyür, sessizleşir, ağırlaşır. İnsanın göğsünde bir yer edinir; ne tamamen acıdır ne de tam mutluluk. Daha çok, alışılmış bir yalnızlık gibidir. Seni düşünmek işte öyle bir şeydir. Bir şarkının en güzel yerinde durup sesini kısmak gibi… Kalbin duyduğu ama dilin söyleyemediği. Bu duygu zamanla insanın bakışına siner. Kalabalıkta bile bir eksiklik hissi yaratır. Gülersin ama gülüşün bir tık erken biter. Konuşursun ama cümlelerinin arasında sana ait olmayan boşluklar kalır. Çünkü bazı insanlar, yanımızda olmasalar bile içimizde yer kaplar. Onlar gidince boşalan şey bir koltuk değil, bir histir. İnsan en çok da alıştığı duygulara yenilir. Her gün düşünmeye alıştığı birini düşünmemek yorucudur. Unutmak bir anda olmaz; sessiz sessiz, fark ettirmeden olur. Önce ismini daha az anarsın, sonra şarkılarda yakalamazsın kendini. Ama bir gün, hiç beklemediğin bir anda, tanıdık bir koku ya da yarım kalan bir melodiyle her şey geri gelir. Çünkü bazı duygular uyur, ölmez. Belki de bu yüzden bazı hisler anlatılmaz. Anlatılınca küçülür, yazılınca eksilir sanırız. Oysa içimizde kaldığında büyür, derinleşir, bizi biz yapan bir parça olur. Herkes her duyguyu bilmek zorunda değildir. Bazı hisler sadece sahibine aittir; sessiz, ağır ve gerçek. Ve bazen insan şunu kabullenir: Söylenemeyen her şey eksiklik değildir. Bazı duyguların varlığı, onları dile getirmemekten daha değerlidir.

📍15 Ocak 2026 Attila İlhan’ın da dediği gibi, “Ben sana mecburum, bilemezsin.” Bu cümle, ilk okunduğunda sade bir sevda ifadesi gibi görünse de, derinlerine inildiğinde insanın içini sessizce sarsan bir anlam taşır. Çünkü burada anlatılan duygu,...

📍15 Ocak 2026 Attila İlhan’ın da dediği gibi, “Ben sana mecburum, bilemezsin.” Bu cümle, ilk okunduğunda sade bir sevda ifadesi gibi görünse de, derinlerine inildiğinde insanın içini sessizce sarsan bir anlam taşır. Çünkü burada anlatılan duygu, geçici bir heves ya da anlık bir bağlılık değil; insanın varlığına işlemiş, ondan sökülüp atılamayan bir hâlidir. “Mecburiyet” kelimesi, aşkın en ağır biçimlerinden birini temsil eder. Sevmek bir tercih olabilir ama mecbur olmak, insanın iradesinin ötesine geçen bir durumdur. Kişi artık sevdiğini seçmez; ona bağlıdır. Onsuzluk, yalnızlık değil eksikliktir. Bu yüzden bu cümlede aşk, mutluluk veren bir duygu olmaktan çıkıp, insanı ayakta tutan ama aynı zamanda yoran bir gerçekliğe dönüşür. Cümlenin devamındaki “bilemezsin” ifadesi ise duygunun tek taraflılığını ve anlatılamazlığını vurgular. İnsan bazı hisleri ne kadar anlatmaya çalışsa da, karşısındaki aynı derinliği taşımıyorsa o duygular eksik anlaşılır. Burada bir kırgınlık değil, daha çok sessiz bir kabulleniş vardır. Seven, anlaşılmamaya alışmıştır; çünkü gerçek bağlanış çoğu zaman yalnız yaşanır. Attila İlhan’ın bu sözü, aşkın romantik yanından çok, insanı içten içe tüketen tarafını gösterir. Sevmenin güzelliği kadar, vazgeçememenin ağırlığını da hissettirir. Bu cümlede aşk, coşkulu bir mutluluk değil; insanın kaderi hâline gelen bir duygudur. Sonuç olarak, “Ben sana mecburum, bilemezsin.” sözü; sevginin en derin, en sessiz ve en yalnız hâlini anlatır. Anlatılamayan, paylaşılamayan ama kalpte büyüyen bir duygunun ifadesidir. Bu yüzden bu cümle, okuyan herkesin içinde bir yerde yankı bulur; çünkü insan bazen en çok, anlatamadığı kadar sever.

📍10 Ocak 2025 Okul denince çoğu insanın aklına dersler, sınavlar, defterler geliyor. Ama bana göre okul, bir binadan çok daha fazlası. Bazen sabah uykusuzluğum, bazen en içten kahkaham, bazen de içimde biriken “yetmiyorum galiba” düşüncesi. Her...

📍10 Ocak 2025 Okul denince çoğu insanın aklına dersler, sınavlar, defterler geliyor. Ama bana göre okul, bir binadan çok daha fazlası. Bazen sabah uykusuzluğum, bazen en içten kahkaham, bazen de içimde biriken “yetmiyorum galiba” düşüncesi. Her gün aynı sıraya oturuyoruz ama kimse aynı değil. Yanımda oturanın içinde ne fırtınalar kopuyor bilmiyorum. Öğretmen anlatıyor, biz dinliyoruz gibi yapıyoruz; aslında herkes kendi kafasının içinde ayrı bir derste. Kimi evdeki sessizliği, kimi eksik sevgiyi, kimi de geleceğin belirsizliğini düşünüyor. Okul bize başarıyı notlarla öğretiyor. Ama kimse bize kırıldığımızda nasıl ayağa kalkacağımızı anlatmıyor. Yanlış yapınca üstü kırmızı kalemle çiziliyor, doğru hissettiğimiz şeyler ise çoğu zaman görülmüyor. Oysa bazen derste susmak bile bir çığlık oluyor. Tenefüsler var bir de… Kısa ama gerçek. En samimi anlar orada yaşanıyor. Paylaşılan bir simit, yarım kalan bir hikâye, göz göze gelince anlaşılan şeyler… Zil çalınca hepsi yarıda kalıyor, tıpkı hayallerimiz gibi. Yine de okul sadece yoran bir yer değil. Bazen “iyi ki buradayım” dedirten insanlar çıkıyor karşımıza. Bir öğretmenin tek cümlesi, bir arkadaşın omzuna dokunuşu, insanın içini toparlıyor. Okul, büyümeyi zorla öğreten bir yer belki ama aynı zamanda insanı insana tutunduran bir alan. Ve günün sonunda anlıyorum ki okul, bize sadece ders öğretmiyor. Sabretmeyi, susmayı, bazen de dayanmayı öğretiyor. Keşke biraz da anlaşılmayı öğretebilseydi.

📍5 Ocak 2025 Bazı sorular hiç sorulmaz. Ama en çok onlar yankılanır insanın içinde. Kapılar açılır, çantalar yere bırakılır, gün biter.Fakat kimse günün içinden geçen çocuğu fark etmez.Ev konuşur, duvarlar konuşur, yapılacaklar konuşur.İnsan...

📍5 Ocak 2025 Bazı sorular hiç sorulmaz. Ama en çok onlar yankılanır insanın içinde. Kapılar açılır, çantalar yere bırakılır, gün biter.Fakat kimse günün içinden geçen çocuğu fark etmez.Ev konuşur, duvarlar konuşur, yapılacaklar konuşur.İnsan susar.Bir evde düzen vardır belki,ama merak yoktur.Her şey yerli yerindedir,sadece bir ruh yerini bulamaz.Kelimeler emir kipiyle gelir.Topla.Yap.Bitir.Cümleler kısa, yükleri ağırdır.Oysa insan bazen yük değil,sadece bir ses olmak ister.Sevgi bazen görev kıyafeti giyer.Tanınmaz hâle gelir.İyi niyet, alışkanlıkların arasında kaybolur. Ve bir çocuk, sevilmediğini değil görülmediğini düşünmeye başlar.En çok da bu yorar insanı.Yapmaktan değil,sorulmaktan vazgeçilmiş olmaktan.O evde kimse kötü değildir.Ama kimse durup bakmaz.Kimse “sen bugün ne taşıdın?” demez.Ve çocuk büyür.Bir gün biri ona gerçekten“nasılsın?” diye sorduğunda,cevabı boğazına takılır.Çünkü bazı sorular, çok geç sorulunca insanı ağlatır.

📍4 Ocak 2026 Onun kalbi evrenin en büyük çukuruydu.Işığın bile içine düşüp kaybolduğu, ne kadar sevgi atsan dolmayan, ne kadar bağırırsan yankı vermeyen bir boşluktu. Ben uzun süre bunu fark etmedim. Herkeste biraz eksiklik olur sandım. Her...

📍4 Ocak 2026 Onun kalbi evrenin en büyük çukuruydu.Işığın bile içine düşüp kaybolduğu, ne kadar sevgi atsan dolmayan, ne kadar bağırırsan yankı vermeyen bir boşluktu. Ben uzun süre bunu fark etmedim. Herkeste biraz eksiklik olur sandım. Her suskunluğu yorgunluğa, her uzaklığı hayata yordum. O çukurun kenarında durup içine düşmemek için dengemi koruduğumu sanıyordum. Ama zaman geçtikçe anladım ki bazı insanlar boşluklarını başkalarıyla doldurmaz, başkalarını boşluklarına düşürür. Ben de yavaş yavaş o çukura yaklaştım. Verdikçe azaldım, sustukça eksildim. Onun kalbindeki boşluğu onarmaya çalışırken, kendi evrenimin düzeni bozuldu. Yıldızlarım söndü, yönümü kaybettim.Sonra bir gün durdum. İlk defa kendime baktım. Ve fark ettim ki artık benim de kalbim evrenimin en büyük çukuruydu. Eskiden beni ben yapan şeyler yoktu. Sevincim, hevesim, güvenim… Hepsi bir yerlere düşmüş, geri dönmemişti. Başkasının yarasını sararken, kendi kanamamı görmezden gelmiştim.İnsan bazen en büyük hatayı sevgiden yapar. “Biraz daha dayanırsam düzelir” der. Ama bazı çukurlar doldurulmaz, sadece daha çok derinleşir. Ve insan kendini kurtarmayı öğrenmezse, kendi evreninde kaybolur.Şimdi biliyorum.Birinin kalbi evrenin en büyük çukuruysa, orayı ev sanmamak gerekiyor. Çünkü insan, başkasının karanlığında kaybolmak için değil, kendi ışığını korumak için yaşamalı

📍19 Aralık 2025 Hayat, kimseye önceden kullanım kılavuzu vermeden başlatılan bir yolculuk gibidir. Ne zaman duracağını, ne zaman hızlanacağını çoğu zaman biz bilemeyiz. Bazen her şey üst üste gelir, bazen de hiçbir şey olmaz ama yine de insan...

📍19 Aralık 2025 Hayat, kimseye önceden kullanım kılavuzu vermeden başlatılan bir yolculuk gibidir. Ne zaman duracağını, ne zaman hızlanacağını çoğu zaman biz bilemeyiz. Bazen her şey üst üste gelir, bazen de hiçbir şey olmaz ama yine de insan yorulur. Çünkü hayat sadece olanlarla değil, beklediklerimizle de ağırlaşır.İnsan büyüdükçe şunu fark eder: Hayat, sürekli mutlu olma meselesi değildir. Asıl mesele, mutsuzken de ayakta kalabilmektir. Her gülüş gerçek değildir, her sessizlik Öğrendikleri, hissettikleri,sabrettikleri… Hayat bize her zaman istediğimizi vermez ama ihtiyacımız olanı öğretir. Ve bazen en büyük kazanım, kaybettiklerimizle olur.

📍18 Aralık 2025 Kimde ne duygu uyandırdığını hiç bilemezsin. Bazısında sıcaklık, bazısında nefret, bazısında haset, bazısında hayranlık uyandırabilirsin.Bu, senin kim olduğunla değil, karşındakinin içinde ne taşıdığıyla ilgilidir.Sen sadece bir...

📍18 Aralık 2025 Kimde ne duygu uyandırdığını hiç bilemezsin. Bazısında sıcaklık, bazısında nefret, bazısında haset, bazısında hayranlık uyandırabilirsin.Bu, senin kim olduğunla değil, karşındakinin içinde ne taşıdığıyla ilgilidir.Sen sadece bir aynasın. Bakan, kendini görür. İçinde sevgi olan sana sevgi yakıştırır. İçinde eksiklik olan, sende fazlalık görür. İçinde kıskançlık olan, seni tehdit sayar. İçinde hayranlık olan, senden ilham alır. Aynı söz, aynı duruş, aynı niye ama bambaşka duygular. O yüzden herkesin tepkisini üstüne alma. Herkesi memnun etmeye çalışma. Herkesle aynı yerde durmaya da çalışma. Sen sen ol.Gerisi, onların iç dünyasının hikayesi .

📍17 Aralık 2025 Etrafına baktığında her yer karanlıksa, bir kere daha bak. Belki ışık sensin.” – Mevlânâ Bu söz, insanın dışarıda aradığı hakikatin aslında kendi içinde olduğunu hatırlatır. Mevlânâ’ya göre karanlık; cehalet, korku, umutsuzluk...

📍17 Aralık 2025 Etrafına baktığında her yer karanlıksa, bir kere daha bak. Belki ışık sensin.” – Mevlânâ Bu söz, insanın dışarıda aradığı hakikatin aslında kendi içinde olduğunu hatırlatır. Mevlânâ’ya göre karanlık; cehalet, korku, umutsuzluk ve sevgisizliktir. Işık ise bilinç, merhamet, irfan ve sevgidir.Anlam katmanlarıyla bakarsak:Herkes karanlıktan şikâyet eder, ama az kişi mum olmaya cesaret eder.Karanlık seni kuşatmış gibi görünüyorsa, bu senin ışığını fark etmene çağrıdır.Işık olmak; bağırmak, üstün gelmek değil; yanmak, ısıtmak ve yol göstermektir.Bir insan değiştiğinde, küçük bir ışık yandığında, bir çevre değişir. Mevlânâ aslında şunu söyler: ~ “Dünyayı aydınlatmak istiyorsan, önce kendini yak.”

📍31 Kasım 2025 Hayaller kuruyoruz, içimizi ısıtsın diye…Ama çoğu, daha başlamadan bitmeye mahkûm. İnsanların yüzünde tebessüm, içinde hesap; dilinde sevgi, kalbinde iki yüzlülük. Bugün dost görünen, yarın sırtından hançerle geçen o kadar çok...

📍31 Kasım 2025 Hayaller kuruyoruz, içimizi ısıtsın diye…Ama çoğu, daha başlamadan bitmeye mahkûm. İnsanların yüzünde tebessüm, içinde hesap; dilinde sevgi, kalbinde iki yüzlülük. Bugün dost görünen, yarın sırtından hançerle geçen o kadar çok ki… Ve biz yine de her seferinde “belki bu kez” diye kandırıyoruz kendimizi.…Çünkü umut denen şey var ya, aklımızla dalga geçen ama kalbimizi ayakta tutan en inatçı his. Kırıldığımız yerlerden sızan acıyı bantlamayı “güçlü olmak” sanıyoruz, oysa sadece alışıyoruz incinmeye. Her hayal yıkıldığında içimizden bir parça “bir daha inanma” diye fısıldıyor, ama kalp o sesi hiç umursamıyor. Bir bakışta anlam yüklemeye, bir kelimeyle bağ kurmaya devam ediyoruz. Belki de sorun inanmamızda değil, herkesin bizim kadar temiz sandığımız dünyada. Biz samimiyeti borç, sevgiyi pazarlık sanmıyoruz ya, işte tam da bu yüzden kaybediyoruz. Ama bak… Her şeye rağmen hâlâ hayal kurabiliyorsak, hâlâ “belki” diyorsak, bu saf değil; bu cesaret.

📍30 Kasım 2025 Kaybetmek için bazen sevmek yeterliydi. Çünkü faniyi sevmek, aslında kalbini kırılmaya bırakmaktı. İnsan ne kadar severse o kadar bağlanıyor, ne kadar bağlanırsa o kadar inciniyordu. Bir tebessümün eksilişi, bir sözün sessizliği,...

📍30 Kasım 2025 Kaybetmek için bazen sevmek yeterliydi. Çünkü faniyi sevmek, aslında kalbini kırılmaya bırakmaktı. İnsan ne kadar severse o kadar bağlanıyor, ne kadar bağlanırsa o kadar inciniyordu. Bir tebessümün eksilişi, bir sözün sessizliği, bir bakışın uzaklığı bile koca bir kalbi yıkmaya yetiyordu.Oysa kalpler yalnızca Allah’a yaslandığında sarsılmazdı. Çünkü O, sevgilerin en gerçek sahibi, kalplerin tek tesellisiydi. İnsanlar unutur, insanlar gider, insanlar yarım bırakırdı…