📍20 Ocak 2026 Bazı duygular vardır, anlatılmaz… Çünkü kelimeler onlara dar gelir. İçinde büyür, sessizleşir, ağırlaşır. İnsanın göğsünde bir yer edinir; ne tamamen acıdır ne de tam mutluluk. Daha çok, alışılmış bir yalnızlık gibidir. Seni...

📍20 Ocak 2026 Bazı duygular vardır, anlatılmaz… Çünkü kelimeler onlara dar gelir. İçinde büyür, sessizleşir, ağırlaşır. İnsanın göğsünde bir yer edinir; ne tamamen acıdır ne de tam mutluluk. Daha çok, alışılmış bir yalnızlık gibidir. Seni düşünmek işte öyle bir şeydir. Bir şarkının en güzel yerinde durup sesini kısmak gibi… Kalbin duyduğu ama dilin söyleyemediği. Bu duygu zamanla insanın bakışına siner. Kalabalıkta bile bir eksiklik hissi yaratır. Gülersin ama gülüşün bir tık erken biter. Konuşursun ama cümlelerinin arasında sana ait olmayan boşluklar kalır. Çünkü bazı insanlar, yanımızda olmasalar bile içimizde yer kaplar. Onlar gidince boşalan şey bir koltuk değil, bir histir. İnsan en çok da alıştığı duygulara yenilir. Her gün düşünmeye alıştığı birini düşünmemek yorucudur. Unutmak bir anda olmaz; sessiz sessiz, fark ettirmeden olur. Önce ismini daha az anarsın, sonra şarkılarda yakalamazsın kendini. Ama bir gün, hiç beklemediğin bir anda, tanıdık bir koku ya da yarım kalan bir melodiyle her şey geri gelir. Çünkü bazı duygular uyur, ölmez. Belki de bu yüzden bazı hisler anlatılmaz. Anlatılınca küçülür, yazılınca eksilir sanırız. Oysa içimizde kaldığında büyür, derinleşir, bizi biz yapan bir parça olur. Herkes her duyguyu bilmek zorunda değildir. Bazı hisler sadece sahibine aittir; sessiz, ağır ve gerçek. Ve bazen insan şunu kabullenir: Söylenemeyen her şey eksiklik değildir. Bazı duyguların varlığı, onları dile getirmemekten daha değerlidir.