Sahra

Tükendim çok,yaraları açan. Dağılmıyor içimdeki duman...

Sonra birbirimize iyi geceler demeden uyumaya başladık. En acısı da buydu...

Sessizdir geceler, sakinliği hüküm sürer yalnızlığa...

"Bir trene binip , rastgele defolup gitmek istiyorum..." Attila İlhan

Aynaya bak harabe gibisin, oysa sen çok güzel bir kızdın...

Kuşlar yemek yerken ürkmesinler diye yolunu değiştiren insanı dünya elbette incitir...

İnsanın başına ne gelirse meraktan gelir demiş eskiler, baktım olmuyor, ben seni merak edeyim, sen de geliver ​-Cemal Süreya-

Şımartılmamış aşkın sessizliğe yakın Kim bilir kaç yüzyıldır sarılmamış kolların Sisliydi kirpiklerin ve gözlerin yağmurlu Yorulmuşsun, hakkını almış yılların

Bilekleri kesmek falan hikaye. Sen hiç umudunu kestin mi? Ben kestim. Sanki kanaması durmak bilmeyen hayat damarlarından birini kesmişsin gibi. Kanaması durmuyor ve her saniye daha da acıtıyor. Daha kötü olan ne biliyor musun?Ölmüyorsun...

Bırak seni yargılasınlar. Bırak seni yanlış anlasınlar. Bırak “daha iyisini” bulsunlar. Bırak arkandan konuşsunlar. Bırak seni kaybetsinler. ​Bırak hayat sana gerçekten hak ettiğin insanları getirsin. Bırak kalbin hafiflesin, yüklerin birer...

Bırak seni yargılasınlar. Bırak seni yanlış anlasınlar. Bırak “daha iyisini” bulsunlar. Bırak arkandan konuşsunlar. Bırak seni kaybetsinler. ​Bırak hayat sana gerçekten hak ettiğin insanları getirsin. Bırak kalbin hafiflesin, yüklerin birer birer gitsin. Bırak kendi ışığın seni yoluna götürsün. Bırak huzur senin en büyük cevabın olsun.

Size koştuğum her anda kendimi evde unuttum. Sonra kendimi tamamen unuttum. ​Üzgünüm, kendimi ihmal ettikçe size de kalmadım artık. Dedim ya size sabrımın sonundan yazıyorum. Bu dönem ortada size adanacak bir "ben" kalmadı...

Size koştuğum her anda kendimi evde unuttum. Sonra kendimi tamamen unuttum. ​Üzgünüm, kendimi ihmal ettikçe size de kalmadım artık. Dedim ya size sabrımın sonundan yazıyorum. Bu dönem ortada size adanacak bir "ben" kalmadı artık. ​Gitmedim... Buradayım... Ama yeniden yanınızda olabilmem için bu aralar sadece kendime kadarım. ​Sizlere sabrımın sonundan yazıyorum. Ortada bir "ben" kalmadı artık. ​Biliyorum, hiç bitmem sanıyordunuz siz. Kurtarıcı ilan ettiğiniz, halimi sormayıp her halinize destek beklediğiniz, her düşüşünüzde yerden kaldırmamı beklediğinizdim ben. O yetişir, o her türlü halleder, o mutlaka çözer... ​Maalesef, Sizlere yetişmeye çalışırken nefesim kesildi. Halledecek halim kalmadı. Sizi çözmeye çalışırken kendim kördüğüm oldum ben. Dertlerinizin bekçisi, Kaygılı günlerinizin nöbetçisi, İyi miyim diye sorulmasa da hayatınıza daima huzur ve umut verenizdim ben. ​Gerçekten var mıydım ben? Soruyor musunuz? Benim göstermediğim derdim görünmez mi oluyor? Benim canım yanınca hep kendiliğinden mi geçiyor zannediyorsunuz? ​Her düşüşünüzde gücüm kadar yetişiyorum. Sizin ile ağlıyorum. Diyorum ki ; derin nefes al. Geçmek zorunda. ​Bir gün geliyor ben yere yapışıyorum. Elimi uzatıyorum bir bakıyorum kimse yok. Ben yardım ederek var olmayı ezberledim. Yardım istemeyi hiç öğrenmedim. İstemeden edilmesi gereken yardım sistemi bir bende mi işlemiyor? Gökhan Çınar

Kendimde değilim bu aralar. Umarım çok uzağa gitmemişimdir...

Çok zor dimi onun profiline bakıp bakıp hiçbir şey yapamamak...