Sahra

Yine iyi geceler güzelim demedin zaten ne ben güzelim ne de geceler... İyi geceler

Tam bitti diyorum, unuttum artık onu, alıştım. Ama birden tekrar çıkıp geliyor; bütün unuttukların boşa gidiyor. Aynı döngüye tekrar tekrar giriyorsun ve ben bundan çok yoruldum.

Ben toparlandım sandıkça her şey tekrar yerle bir oluyor ve ben tekrar aynı yere dönmekten çok yoruldum...

Sus Sus Sus Arkadaşın o sus Sus Sus Kalbi kırılır Sus Sus Annen o senin Baban o senin Akrabadır sus Sus Seviyorsun onu sus Morali bozulur Canı sıkılır Sus Sus Tamam bunu da içine at Sus Sus

“Her sabah evden çıkarken sevdiklerinize sımsıkı sarılın. Hiçbir şeyi ertelemeyin. Sevdiğiniz adama–kıza açılın, kıyamadığınız ayakkabınızı giyin, istediğinizi yiyin, gülün. Ölüm var…”

Zor günlerimde dinlediğim şarkılar uzun zaman sonra aniden karşıma çıkınca mayına basmış gibi oluyorum. O şarkının anısı var yasak bölge.

Whatsapp'a o kadar çok giriyorum ki, bazen ben bile konuştuğum biri var sanıyorum. Oysa ki giriyorum, çıkıyorum. Tüm olay bu.

İnsanlar asla söyledikleri kadar meşgul değildirler. İnsanların öncelikleri vardır. Ve bazen sıra sana gelmez.

Geceleri geç değil de erken uyuyunca birşeylerin yolunda gitmediğini anlıyosun

Baharda kışı, kışın da baharı özler insan. Ne uzaksa onu özler. Kavuşmak şart mı? Boşver! Bazı şeyler yokken güzel. ​Özdemir Asaf

Sormuşlar şaire; "Bu hayattaki en büyük yokluk nedir?" diye. Şair acı bir tebessümle cevaplamış; "Varlığına alıştığın bir insanın yokluğudur."

O gün orada çok güçlü durdum ama köşeyi dönünce yere çöktüm...

Kendinden yorulur mu insan? Ben yoruldum