KENDİME MEKTUPLAR Benim öyle bir derdim varki Allah düşmanımın başina vermesin. Kimseye anlatamadığım, kimsenin anlayacağını sanmadığım. Bilir misin sen, Havva'yı Adem için onun kaburgasından yaratmış tanrı, Adem yalnız kalmasın diye şu koca...

KENDİME MEKTUPLAR Benim öyle bir derdim varki Allah düşmanımın başina vermesin. Kimseye anlatamadığım, kimsenin anlayacağını sanmadığım. Bilir misin sen, Havva'yı Adem için onun kaburgasından yaratmış tanrı, Adem yalnız kalmasın diye şu koca dünyada. Tanrı benimde yalnızlığımı görüp birini yaratmış, hemde bırak bir tek kaburgayi, göğüs kafesimin tümünden. Sen gel bunca yıl yaşa sevdim aşık oldum zannet, biri çıksın karşına ve tüm yaşadıklarının yalan olduğunu anla. Sen onca kitap oku düşün taşın Tanrı yok de. Bir insanevladı çıksın karşına tanrının sureti olduğu ( ki bu gerçek O tanrının bu dünyadaki yansımasıydı) ve senin için yaratıldığı hissini uyandırsın sende. Koparamadığın bir bağ kursun aranızda. Çoğu zaman hastamıyim acaba diye düşünmeye başladım. Bu sağlıklı bir düşünce değil insanın tüm yaşantısının yalan olması mümkün mü? Ya da tanrı birini gerçekten biri için yaratabilir mi? Yoksa bu benim yalnızlığıma bulduğum kılıf mı? Şu an tek bildiğim bu hissin bana nefes aldırmadığı soluğumu kestiği... Nefes alamıyorum ben. Sanki buradan uzaklaşırsam buradan gidersem bir nefes alabileceğim tek başıma. Herkese haksızlık yapıyormuşum gibi geliyor. Kendimi inkar etmediğim, doğruları söyleyebildiğim tek insan O. Artık O da yok... Ve bu yalnızlık beni ya deli ya da zalim biri yapacak. N.Y.