Tülin Kyle

İnsan dışında, yeryüzünde hareket eden, dolaşan canlıların en aşağı derecede olanları sağır, dilsiz ve akılsız olanlarıdır.

Ben gönlümün ayak bağını Senin kapına astımda geldim Ben gönlümün gözyaşlarını Senin yollarına döktüm de geldim Ben gönlümün ateşini Senin gözlerinden aldım da geldim

İlk çıktığı zaman sinemada izlemiştim. Filmde beni en çok vuran şey o bitmek bilmeyen sıcaklık ve her an bir yerden bir "yamuk" çıkacakmış hissiydi. Savcı Emre’nin o kasabada tek başına kalması, aslında dürüst olmaya çalışan herkesin yaşadığı o...

İlk çıktığı zaman sinemada izlemiştim. Filmde beni en çok vuran şey o bitmek bilmeyen sıcaklık ve her an bir yerden bir "yamuk" çıkacakmış hissiydi. Savcı Emre’nin o kasabada tek başına kalması, aslında dürüst olmaya çalışan herkesin yaşadığı o yalnızlık gibi gelmiş bana. Obruklar sadece birer delik değil, kasabanın sakladığı kirli çamaşırların dışavurumu gibiydi resmen. O meşhur akşam yemeği sahnesindeki tekinsizlikten sonra kimin haklı kimin haksız olduğu iyice birbirine girdi. Finaldeki o yarık sahnesi ise bence sinema tarihine geçer; hem kaçış yok hem de adalet yerin dibine geçmiş gibi hissettiriyor. Kısacası sistemin insanı nasıl yavaş yavaş yuttuğunu anlatan çok sağlam ve rahatsız edici bir film olmuş.

Vardır bir sebebi

Af yasası bir ülkenin yasalara uyan yurttaşlarını cezalandırmasıdır.

"Aşırı merhamet, düzensizliğe yol açar; bu da cinayetlere ve yağmalara neden olur. Oysa sertlik sadece bireyleri cezalandırır ama toplumun tamamını korur."